[adonai]

Een bemoediging van God in de trein


Het is maandagochtend 23 maart. "Pff, weer een nieuwe week," dacht ik voordat ik somber de trein instapte om naar school te gaan. De avond ervoor was ik bij mijn depressieve vader op bezoek geweest. Ondanks dat Gods in dit aardse leven onzichtbaar is, ben ik ervan overtuigd dat Hij altijd bij mij is. Om mij heen zie ik de laatste tijd weer veel dierbaren gebukt gaan onder pijn en verdriet. "O, Heer, hoor mijn roepstem!"

Twee vrolijke vrouwen zitten in de derde coupé en begroeten mij vriendelijk. Ik vernam later dat ze een vakantie hebben geboekt naar Israël, het Beloofde Land. "Dat verklaart een groot gedeelte van hun blijdschap," dacht ik bij mezelf. Ik lees het boekje Dagelijks bemoedigd van dominee J.J. Poort. Een kleine bemoediging voor elke dag. Onder 23 maart lees ik het volgende: "Bedenk, hoe God de zijnen goed en nabij is en hoe Hij trouw aan hen houdt in tijd en eeuwigheid."

Ik doe zoals bij iedere treinreis mijn MP3-speler aan en luister naar Opwekking. Ruim 500 nummers uit de Opwekkingsbundel staan erop, daar wordt ik blij en rustig van. Ik beschouw het als mijn geestelijk voedsel dat ik iedere dag weer nodig heb. Na een korte stop in Roosendaal stapte een derde mevrouw in, die met hen meeging naar Israël. Meerdere keren keek ik naar rechts. De vriendelijkheid die van hen afstraalde beviel mij wel.

Depressief
Toen ik naar één van hen lachte vroeg ze: "Waar ga je naartoe?" "Ik ga naar Ede. Ik studeer daar Journalistiek," antwoordde ik. Florence liet weten mij een bijzondere jongen te vinden en gaf mij een kaartje met de tekst 'Achter de wolken schijnt Gods liefde'. "Wat mooi, daar ben ik blij mee," zei ik enigszins verbaasd. In het vervolg vertelde ik over mijn depressieve vader. Hij is een korte periode opgenomen geweest. Het was een periode waarin ik dolgraag wilde sterven, om mijn eeuwige verblijfplaats bij de Heer in te nemen. Ik vernam dat het drietal Florence, Elly en Ingrid allemaal depressief zijn geweest.

"Ik zal voor jullie bidden," zei Florence. Vervolgens kreeg ik nog drie kaartjes met de volgende teksten: 'GENADE: niet goedkoop maar wel gratis', 'Een dak boven mijn hoofd. Een steun in mijn rug. De grond onder mijn voeten. Met zo'n God ligt de toekomst voor mij open' en 'Als je God in het middelpunt zet, komt alles vanzelf op z'n plek'. Ik wilde zo graag dat een antwoord van God op al mijn vragen, maar nu heb ik er vier. "Je moet volharden," zei Florence. "We zitten op de smalle weg." Ik liet weten dat ik van die smalle weg niet wilde wijken. Die weg leidt namelijk tot een geweldige heerlijkheid, dat alle verstand te boven gaat.

Bijbel
Ingrid liet me een Bijbelvers uit de Psalmen lezen. Hierin staat dat het beter is om niet op mensen te vertrouwen, maar op God. Inmiddels naderde de trein Rotterdam Centraal. Het moment naderde dat ik deze vrouwen ging verlaten en waarschijnlijk nooit meer zou treffen (op aarde). "Hier, dit is voor jou om wat lekkers te halen." Elly gaf me 10 euro en een mooi doosje met een sleutelhanger van Israël. Op het doosje staat: 'The Lord will give strength unto His people; the Lord will bless His people with peace'. Ik durfde het bijna niet aan te nemen. Haar ogen zeiden het dat ik het aan moest pakken, en dat deed ik dan ook. Ik deed haar er ook nog eens plezier mee.

Ik nam afscheid van de drie zusters en gaf mijn visitekaartje. "We zijn koningskinderen," voegde Florence eraan toe. Toen ik op Rotterdam Centraal liep realiseerde ik me dat God me in tijden van nood altijd gedragen heeft. In 2008 wilde ik niets liever dan deze duistere wereld waarin satan als een briesende leeuw te keer gaat verlaten. Maar de zon is weer gaan schijnen, letterlijk en figuurlijk. Het is bijzonder hoe de HEERE mensen gebruikt om mij te bemoedigen.

[Jesus freakske 777]

Dank u wel zussie om dit mooie verhaal te delen!
Het bemoedigt zeker!
Ja Hij is altijd bij ons en draagt ons in moeilijke tijden.

Liefs, Jesus freakske

[Gods child 777]